Happy New Year!

 

Great Ocean Road

Vorig jaar heeft m’n vader de Great Ocean Road van heel dichtbij bekeken – omdat we toen 3 uur in de file gestaan hebben om naar Lorne te komen. Dit jaar zijn we weer op pad gegaan nadat ik goed uitgezocht had of er geen andere activiteiten in Lorne georganiseerd waren.

 

Clyde Park winery

Helaas was het weer niet zo mooi, want anders heb je een geweldig uitzicht over de winery in Bannockburn.

 

Verven

In een temperatuur 33 graden heeft m'n vader de garagevloer staan verven... ik mocht met m'n dikke buik niet helpen : -(

Heel erg bedankt pap!

 

Bij Opa op schoot

Samen de Libelle lezen...		... "goed-zo Opa!"

Sunil leert trouwens erg snel als opa hem plaagt. Zie het YouTube filmpje. Klik op het  symbool hiernaast.

 

9 januari  “De dag ervoor”

 

Vandaag hebben we een verjaardagsfeestje van Nikihil – hij is 1 jaar geworden. Hier in Australie is een eerste verjaardag een hele belangrijke verjaardag, zoals in Amerika de 16^deverjaardag uitgebreid gevierd wordt. Trotste ouders gaan zich hier helemaal te buiten en kosten noch moeite worden gespaard. Sunil was knap zielig op zijn eerste verjaardag met z’n cupcake-je, geen visite en zelfs geen kadootje van z’n eigen ouders..

 

Ook dit verjaardagsfeestje was in thema en zelfs “op locatie” – het Carousel aan het Waterfront was afgehuurd voor het feestje. Catering werd bezorgd en trotse ouders hebben nachtenlang staan bakken (cupcakes) en kadootjes staan maken: ieder kindje kreeg bij het afscheid een beplakt en gevuld doosje mee.

De moeder van Nikihil, Priti		Sunil mag zo vaak in de draaimolen als hij wil (geen enkele keer dus)

 

Een laatste foto in de tuin van het appartement van m'n ouders

 

10 januari  SANJAY GANESH ASARFI

                     (spreek uit als: San-djaj)

 

Op zondagavond om 21.43 uur is in hele korte en ontzettend spannende tijd het broertje van Sunil drie weken te vroeg ter wereld gekomen.

Om een lang verhaal kort te maken komt het erop neer dat ik uiteindelijk bijna 3 uur op de operatietafel heb gelegen om de binnenkant te repareren en dat ik de operatie voor het grootste gedeelte bewust heb meegekregen. Hoewel ik al 20 weken wist dat ik over twee weken een keizersnede zou krijgen, besloot Sanjay drie weken te vroeg te willen komen (hij wilde z’n Opa en Oma nog zien voordat zij naar NL zouden terug gaan??) en was hij al bezig door de oude keizersnede naar buiten te komen. Bijna had ons overkomen wat recentelijk in NL gebeurd is: waarbij twee babietjes zijn overleden tijdens een natuurlijke bevalling na een eerdere keizersnede. Raadj was bij me weggehaald met het excuus om voor de baby te zorgen, maar waarschijnlijk omdat de hele situatie te stressvol was om mee te maken. 

Bovenstaande angstige ervaring ben ik gelukkig alweer bijna vergeten en ik kijk alleen maar naar het geweldige resultaat: onze tweede zoon.

Nog niet zoveel aan de hand		Trotse pappa
Sanjay en ik hebben het samen gehaald

 

11 januari  Eerste bezoek van opa en oma 

Hoewel ik er zelf niets van gemerkt heb met de airconditioning in het ziekenhuis, was het buiten verschrikkelijk heet met 44 graden. M'n ouders sleepten zich van ellende door de hitte heen en wisten niet meer waar het ze het zoeken moesten. Gelukkig wat verkoeling bij mij op de kamer : -)

Eerste bezoek		Allebei aan de slangetjes
"Kijk Sunil, dit is je broertje"		Lig zelf nog bij te komen na een zware nacht
"voorzichtig"

 

12 januari  Laatste dag in Geelong

Nog even vasthouden		En opa ook

 

13 januari  Vertrekdag pama

Vandaag was de allerlaatste dag voor pappa en mamma. De laatste dagen zijn allemaal wat anders gelopen dan we gedacht hadden, pama dachten dat ze me zouden achterlaten met een dikke buik. Ik had gedacht dat ik ze naar het vliegveld zou brengen. M’n ouders en Raadj begonnen al een beetje zenuwachtig te worden dus Raadj had voor de zekerheid vrij genomen zodat hij mee kon naar het vliegveld “in het geval dat”. Nu hadden m’n ouders een speciale busservice geboekt die hen vanaf het station ophaalde en op het vliegveld voor de deur afzette.

Ik vond het heel erg fijn dat m’n ouders Sanjay nog net op het nippertje hebben kunnen ontmoeten, maar ook heel verdrietig om in het ziekenhuis gedag te zeggen.

Laatste keer vasthouden		Opa ook nog een laatste keer vasthouden
Allerlaatste knuffel		Laatste keer zwaaien

In Nederland had het al vanaf 16 december onafgebroken gesneeuwd. Het was wel even wennen voor m'n ouders om te vertrekken vanuit 44 graden en terug te komen in de sneeuw.

  

17 januari  Naar huis

 

Vandaag zijn Sanjay en ik uit het ziekenhuis ontslagen. Hoewel in eerste instantie was gezegd dat Sanjay waarschijnlijk nog een week langer moest blijven, gaat het zo goed met hem dat hij naar huis mocht. Hij heeft in een week tijd zijn geboortegewicht ingehaald wat bijzonder schijnt te zijn omdat een baby daar meestal 2 -3 weken over doet.

Sunil was blij dat zijn mama en nieuwe broertje weer thuis zouden komen vandaag en vond de versierde kamer ook erg mooi

 

Sanjay		Special Care Unit waar Sanjay de eerste drie dagen heeft gelegen

Toch wel fijn dat er zo voor je gezorgd wordt.. De nurses en de midwives zijn zo lief geweest voor ons. Ik heb zes dagen in bed gelegen met Sanjay op m’n borst (luiwammes) (ok, door de operatie kon ik de eerste dagen ook niet uit bed komen) terwijl er voor ons gezorgd werd.

Relaxen		En nog meer relaxen
Maaltijd wordt geregeld		Uitzicht vanuit m'n kamer

Voor Raadj was het iets zwaarder omdat hij nu fulltime voor Sunil moest zorgen. We hebben het gelukkig zo kunnen regelen dat de twee weken die een nieuwe vader meestal mag opnemen na de geboorte van z’n kind, we verspreid hebben over de komende zes weken op de dagen dat Sunil niet naar het kinderdagverblijf gaat. We hebben voor deze oplossing gekozen omdat ik zes weken niets mag, niets in het huishouden (zoals was ophangen en stofzuigen), niets mag tillen en niet mag rijden. Hoe moet ik Sunil in en uit bed/auto/wandelwagen krijgen? Daarom is Raadj voor de komende weken op maandag en vrijdag vrij als Sunil ook thuis is en werkt Raadj op de overige dagen omdat Sunil dan toch in daycare is. We hebben maar weer geluk met zo’n flexibile werkgever!

Als het ouderschapsverlof voorbij is, gaat Raadj met z’n nieuwe baan binnen hetzelfde bedrijf beginnen. 

Naar huis		Beide jongens zijn op de derde etage geboren
Veel te klein voor het autozitje		Veel te klein voor het bedje

  

21 januari  Hulp

 

We zijn gezegend met zoveel lieve mensen om ons heen. Heeft het te maken met dat Australie toch een immigratieland is en de mensen om ons heen (bijna) allemaal familie-op-afstand hebben? We hebben de hele week niet hoeven te koken omdat we elke dag wel van iemand eten kregen. We hebben zelfs zoveel eten dat we het hebben kunnen invriezen en voor de komende weken nog eten hebben. Zo lief en ook zo fijn. En ja, toen zij net een kindje hadden gekregen, hebben wij ook aangeboden om voor ze te koken. Het is zo heerlijk om niet te hoeven koken, het is al druk genoeg met een kleintje erbij.

  

22 januari  Voor het eerst met z’n viertjes op stap

 

Vandaag zijn we voor het eerst met z’n viertjes op stap gegaan, we hadden wat administratieve dingetjes in de stad af te handelen. We waren de auto nog niet uit in de parkeergarage (druk bezig babietje in de sling te wikkelen en grote baby in z’n wagentje te zetten) of we hadden al de eerste bewonderaars. Een paar stappen verder in het winkelcentrum en de eerste mensen die we tegenkwamen, bleven staan en riepen “ohh.. dat is de kleinste baby die ik ooit gezien heb”. Mensen die er achteraan kwamen, bleven ook staan om beide kindjes te bewonderen. De eerste shop die we ingingen, onze ziektekostenverzekeraar, daar kwamen net twee omaatjes naar buiten. Uitgebreid werd ons nieuwe babietje en het oudste babietje bewonderd. Het vrouwtje achter de balie sloeg het allemaal gaande en bekende dat ze niet eens doorhad tegen wie de omaatjes het nou hadden: ze had niet eens gezien dat er zo’n klein babietje op m’n borst gewikkeld was!

Een paar stappen verder naar het ziekenfonds waren ook weer alle ogen op ons gericht. Ik heb het nog gered naar de food court, waar ik heerlijk heb zitten genieten om weer eens mensen te kijken, maar eigenlijk werd er meer naar ons gekeken!

 

24 januari                    Twee weken oud

 

Vandaag is Sanjay alweer twee weken oud. Terwijl hij eigenlijk pas morgen geboren zou worden en pas volgende week zondag uitgerekend was. We zijn nu precies een week in het ziekenhuis als uit het ziekenhuis.

En zitten m’n ouders alweer anderhalve week in de koude en de sneeuw. En weer hard aan het werk.

Sunil vind het allemaal wel prima dat hij een broertje heeft, volgens mij heeft hij het nog niet zo heel erg door. Waarschijnlijk omdat hij heeeel veel aandacht van pappa krijgt – aangezien ik hem niet mag tillen, zorgt Raadj voornamelijk voor Sunil.

Sunil reageert net zo op z’n broertje als wanneer hij een hondje ziet: wijzen en heel enthousiast lachen/schreeuwen.

  

28 januari  Spin

 

Vannacht lag ik, dizzy van de slaap en in het donker, Sanjay op bed te voeden. Zonder bril ben ik bijna blind maar toch zag ik aan de andere kant van de slaapkamer een donkere vlek op de muur. Ik wist wat ik zou gaan zien als ik m’n bril zou opzetten en het licht zou aandoen, maar het idee om deze vlek te negeren, bezorgde me nog meer angst. M’n vermoeden werd inderdaad bevestigd en ik had maar twee seconden nodig om te beslissen of ik Raadj zou wakker maken of zou laten slapen. Maar het idee om dit monster te laten lopen en het misschien wel in onze kledingkast zou gaan zitten.. of ergens anders in de kamer zonder dat we zouden weten waar.. we hebben donkerbruine vloerbedekking en op 1 muur donkerbruin behang dus zou hij moeilijk te zien zijn.

Ook Raadj schrok zich helemaal het leplazerus, zo’n grote spin hadden we allebei echt nog nooit gezien. We hebben eerst een plan van aanpak besproken en daarna foto’s gemaakt.

Raadj heeft de megaspin opgezogen, een prop papier in de slang gepropt en daarna de stofzuiger buiten gezet. We zouden er morgen wel over nadenken hoe het beest er weer uit zou komen, dead or alive. Raadj kwam met het briljante idee om de stofzuiger in de zon te zetten. Twee dagen later hadden we genoeg moed verzameld om de stofzuigerzak te inspecteren en het resultaat was dat de spin helemaal uitgebakken was..  

Het schijnt dus dat er meer grote spinnen in een nieuwbouwwoning zitten dan in een oud huis. Ik ben nu zo alert en het idee dat zo’n griezel over m’n kindjes heen loopt in hun slaap.. brr. Volgens een collega van Raadj heeft deze spin (hij had de foto meegenomen naar z’n werk) zulke kleine tandjes dat die geen mensenhuid kunnen bijten (maar een babyhuid is toch zachter??). 

Enkele weken geleden liepen Raadj en ik in het donker door de keuken, toen ik op iets liep. Het klonk als een uitgedroogd blaadje maar dat leek mij onmogelijk om op onze keukenvloer te liggen, dus ik deed het keukenlicht aan. Raadj liep achter mij en terwijl ik dit meldde, zei hij tegen mij dat ik door moest lopen en vooral niet om moest kijken. Tot op vandaag weet ik niet hoe groot die spin was waar ik op gestaan heb, maar volgens Raadj kwam het aardig in de buurt van de spin als op de foto hierboven (hoe krijg ik het voor elkaar om juist op de spin te lopen, niet??).

 

Picknicken in onze achtertuin

 

Waarom zouden we nog de moeite doen van het inpakken van eten, kleedjes, zonnebrand, stoeltjes en wat je allemaal wel meezeult voor een picknick als je net zo kan genieten in je eigen achtertuin? Het uitzicht van de baai met de bootjes en palmbomen, het strand of het park denken we er maar bij. Al genieten we er het meest van dat we in onze eigen achtertuin op ons eigen gras zitten.. Helemaal als we denken aan de illegale zolderkamer in Amsterdam waarin we woonden. Of het huis dat we in NL zouden kunnen kopen voor hetzelfde bedrag als dit huis ons gekost heeft.

		Frangipani
Hibiscus		Een close-up (links) is indrukwekkender dan deze foto..

 

26 januari Australia Day

 

Australia Day is elk jaar een vrije dag, een feestdag om Australie “te vieren”.  

In Geelong is er elk jaar weer een grote markt langs de baai met veel eettentjes en muziek.

Sunil luistert naar een muziekband