2 februari  Terug in het ziekenhuis

Gisteren moest ik terug naar het ziekenhuis voor een operatie – er waren wat dingetjes in m’n buik achtergelaten voor herstel. Hoewel ik in eerste instantie als laatste op de lijst stond, werd ik van nummer 7 naar nummer 4 verplaatst nadat al het personeel ons jongste kindje bewonderd had (resultaat van actie 3, zie hieronder).

Alles goed?

Soms vraag ik me af of mensen denken dat ik niet goed snik ben, dat ik zomaar “iets” wil vertellen om het “vertellen”. In de afgelopen drie dagen heb ik drie keer meegemaakt dat mensen een reactie gaven alsof ik ze niet allemaal op een rijtje heb. Ik vraag me af of het komt omdat ik – nog steeds en helaas waarschijnlijk voor altijd – een accent heb en mensen daarom denken dat ik het allemaal niet zo goed begrijp.

Actie 1 In de lampenwinkel was ik in gesprek met de verkoopmevrouw over een gloeilamp – het is hier kennelijk sinds november 2009 onmogelijk om nog “gewone” lampen te kopen, alleen de energy/mileuvriendelijke (en dus ook duurdere) lampen. Ik wilde een aantal lampen hebben en vroeg me af of onze ‘touch’ lampen ook zo’n gloeilamp konden hebben. Misschien zei ik het wat ongemakkelijk, ik was mijn zin begonnen met “thuis hebben we een touch lamp..” waarop de mevrouw me onderbrak en zei “ja ik dacht al dat je vanuit NL kwam”. Nouja!! Dacht ze nou echt dat ik haar wilde vertellen dat we thuis “een NLse lamp hebben”?? (zij verstond waarschijnlijk: “thuis hebben we een Dutch lamp”)

Actie 2 De mevrouw van de ziekenhuisopname belde me om oa te vertellen hoe laat ik in het ziekenhuis verwacht werd. In verband met de borstvoeding van Sanjay wilde ik weten hoe laat ik uit de operatie zou komen, hoe laat ik naar huis zou mogen en hoe snel na de operatie ik Sanjay zou mogen voeden (in verband met het kolven). Wellicht dat ik m’n vraag weer ongemakkelijk begonnen was, want ik begon mijn vraag met “ik heb een drie weken oude baby..” waarop ik onderbroken werd met een “awww”. Huh? Dacht ze dat dat m’n mededeling was?

Actie 3 Raadj en onze mannetjes hadden mij naar het ziekenhuis gebracht. Terwijl we in de wachtkamer zaten (Sunil in z’n buggy, Sanjay in een sling om Raadj z’n borst gewikkeld), werd ik door een verpleegster in een kamertje geroepen voor wat extra vragen en onderzoek. Wederom maakte ik een opmerking dat ik borstvoeding geef aan een drie weken oude baby en dat ik wilde weten hoe lang de narcose zou werken.

Eenmaal terug in de wachtkamer werd ik opgeroepen en toen we opstonden, zag de verpleegster pas dat Sanjay aan Raadj gewikkeld zat. Iedereen die ze tegenkwam, moest de baby bekijken, er stonden wel 8 personeelsleden om ons heen verzameld, de verpleegster kon er maar niet over uit hoe klein en schattig dit babietje wel niet was.

Een opmerking bleef vooral bij me hangen: “ze vond Sunil al wat groot voor drie weken..” Met andere woorden – toen ik in dat kamertje zat en zei dat ik een drie weken oude baby had, had zij alleen maar Sunil in z’n buggy gezien en kennelijk dacht ze dus dat hij wel een beetje groot was voor drie weken...

Wat zou ze nou echt gedacht hebben, dat ik niet weet hoe oud m’n kind is? Of dat ik drie jaar bedoelde in plaats van drie weken? Dacht ze dat ik ze niet allemaal op een rijtje had..‘whateva’..

8 februari  Crafts market

Vanmiddag hadden we een klein familie-uitje – in een “arty” cafe was een crafts market. En eigenlijk was het helemaal niet leuk. Bij elke kraam, niet een uitgezonderd, kregen wij meer aandacht dan de uitgestalde producten. Bij elke kraam werden ons dezelfde vragen gesteld. Behalve bji de laatste kraam – zij vroegen of we bij elke kraam dezelfde vragen hadden gekregen. Pff, maar goed dat het maar een klein marktje was!

Broertjes

Mensen vragen wat Sunil ervan vindt dat hij een broertje heeft: het interesseert Sunil niet zo heel erg veel op dit moment. Voordat Sanjay geboren was, waren we een beetje bang dat Sunil jaloers zou zijn: iedere keer als Raadj een kindje op schoot had, dan ging Sunil zich tussen het kindje en Raadj inwurmen en een enkele keer duwde hij het andere kindje zelfs weg.

Maar dat is nu gelukkig niet het geval, als Raadj Sanjay op schoot heeft, dan is er geen jaloezie vanuit Sunil.

Als Sunil zou kunnen praten en je hem zou vragen hoe z’n broertje heet, dan zou hij waarschijnlijk antwoorden met “zachtjes”: iedere keer als Sunil z’n vingertjes uitsteekt richting het hoofdje van Sanjay, dan zeggen wij “zachtjes’..

Het verbaast ons hoeveel Sunil al weet. Als we zeggen “ga je mee Sanjay uit bed halen”, dan loopt hij voor ons uit regelrecht naar Sanjay’s slaapkamertje.

Tegenliggers

Raadj en ik vragen ons af of dit ook in NL gebeurt: als we op een autoweg rijden, dat de tegenliggers naar ons flitsen als er een verborgen-politiewagen-met-flitser verderop staat??

Een tegenligger flitst naar ons (en de auto’s voor en na ons), even verderop zie je de verborgen auto staan en vervolgens ga je de tegenliggers waarschuwen met het flitsen van je lichten.

PakoFesta

Al eerder op deze website heb ik geschreven over het jaarlijks terugkerende multiculturele festival in Pakington Street in Geelong West. Vijf jaar geleden was onze eerste keer en probeerden we de NLse kroket (zie februari 2006). Over de hele straat staan marktkraampjes, eetkraampjes en podia met optredens uit allerlei culturen.

Het jaar erop zag Raadj de salsaband Los Locos spelen. Omdat de lead singer de CEO van Diversitat is (mijn toenmalige werkgever) was het zo geregeld dat Raadj “auditie” kon doen en sindsdien zit hij in de band en treedt Raadj regelmatig op. En dit jaar speelde Raadj op PakoFesta! Een hele kring mensen had zich verzameld en er werd op straat salsa gedanst.

		Los Locos

Werk

Na een avondje teruglezen op deze website, zag ik dat ik bij 20 september 2006 had geschreven:

“Inmiddels is me ook duidelijk gemaakt - maar eigenlijk maak ik me daar niet eens zorgen over - dat als er na dit project geen werk is, ze zich voor me zullen inzetten om een nieuwe baan binnen of buiten de organisatie te vinden.

Zo werkt dat hier in Australie, je krijgt een baan op het woord, maar als je goed bent, zullen ze zich ook voor je inzetten en je een andere baan in praten.”

In december 2009 schreef ik dat ik mijn “zwangerschapsverlof” had moeten inruilen voor “ontslag”.  Vorige week had ik een afspraak met m’n manager van m’n vorige werkgever Diversitat omdat ik nog wat “projectjes” voor hem doe (zoals het bouwen van databases etc). Hij vroeg naar m’n employment status en ik meldde hem dat m’n project is afgelopen tegen de tijd dat ik weer aan het werk zou gaan (en daarom weer op zoek zou zijn naar werk, maar zoveel woorden hoefde ik er niet eens aan te gebruiken). Hij zei zonder aarzelen dat hij aan me zal denken. Dat betekent in het Australisch dat hij me een baan zal aanbieden als er iets geschikts vrij komt.

Australische bouwstijl

Zoals ik al eerder op deze site heb geschreven, wordt er in Australie heel anders gebouwd dan we in NL gewend zijn. Dubbele beglazing of goede isolatie kennen ze eigenlijk niet. De muren en het plafonds zijn van gipsplaat en heel makkelijk met een broodmes in te snijden als je er een gat wilt hebben. 

Toen ik langs dit gebouw liep (zie foto), moest ik echt even stil staan om op me in te laten werken wat ik zag. Je denkt namelijk dat je bakstenen ziet, maar het is eigenlijk een houten frame met wat gipsplaat en daar tegenaan tegeltjes geplakt die op baksteen lijken.